நிஜம் நிழல் ஆனது part 5 – Nijam Nizhal Aanathu -True Love Story

மனதைத்  தொட்டக் காதல் கதை

By Mullai :

 


திவ்யாவும், திவாகரும் நடந்துச்  சென்று வீட்டை அடைந்தார்கள்…. வீட்டுக்கு உள்ள  வர திவாகரின் மனம்  இடம் தர வில்லை…. திவ்யா உள்ளே போனாள்…. அவள் மாமாவின் கண்களில் கோவம்…. பேச வில்லை…. பாட்டி. வா டி இவளோ நேரமா.. வர என்றால்….
 
திவ்யா : எதுவும் பேச வில்லை…. ரூம்க்கு போயி மொபைலை தேடினாள் காணவில்லை….
 
அருண்    :     திவ்யா என்றான்….. 
 
திவ்யா    :     இதோ வரேன் மாமா என்றாள்….. மனதில் பயம்… மொபைலை ஒரு வேளை மாமா பார்த்து இருப்பாரோ…. என்ன கேட்க பொறாரோ…. ஒன்றும் புரியவில்லை….
 
அருண்  :   என்ன திவ்யா அண்ணா அண்ணியை பார்த்த உடன் மாமா வீடு மறந்து விட்டதா…. என்றான்…..
 
திவ்யா  :  இல்ல மாமா…. என்று சொல்லி எல்லாவற்றையும் கூறினாள்.
 
அருண்  : அனைத்தையும் காதில் வாங்கிக்  கொண்டு… எதுவும் சொல்ல வில்லை…. சாப்பாடு எடுத்துட்டு  வா… பசிக்குது என்றான்.. நீ சாப்பிடியா என்றான்..
 
திவ்யா    :     இல்லை என்றாள்….
 
அருண்    :    சாப்பிடு என்றான்… இவரோடு… பாட்டியும் சாப்பிட்டால்..
 
திவ்யா   :    திவ்யாவுக்கு மொபைல் எங்கு போயி இருக்கும் என்று கவலையாக இருந்தால்.  அப்போதுதான் அவளுக்கு நினைவு வந்தது, ரெகார்ட் எழுதும் போது நோட்புக் – ல்  வைத்த ஞாபகம். உடனே தேடினாள்…. கிடைத்து விட்டது…. அவசர அவசரமாக எடுத்து பார்த்தால்..
 
ராஜி    :  12 மிஸ் Call ….. 20 மெசேஜ் …. ஏன் என் கிட்ட பேசல… என்னாச்சு உனக்கு… பேச விருப்பம் இல்லையா என்று..
 
திவ்யா  : இல்லை, அண்ணா வீட்டுக்குப் போயிட்டேன்.. வர நேரம் ஆகிவிட்டது…. மொபைலை மறந்து வீட்டில் வைத்து விட்டேன் என்று ஒரு குறுந்செய்தி அனுப்பினால்…..
 
ராஜி      :  அப்போது மணி 11,  இவளுக்குகாக இவ்ளவு  நேரம்  காத்திருந்து  பதில்   அளித்தான்   சரி சரி… என்றான்.
 
திவ்யா   :   இன்னும் தூங்க வில்லையா என்றாள்.
 
ராஜி  : இவளுக்குகாக காத்திருந்ததை, சொல்ல மனம் இல்லாமல்..  ப்ரொஜெக்ட்  ஒர்க்  என்று  பொய்  சொன்னான்.
 
திவ்யா   :    சரி ….. Good Night  என்றாள்..
 
திவ்யா   :   இரவு வணக்கம்…. சொல்லி விட்டு படுத்தாள்…அவளின் மனம் பேச ஆரம்பித்து…. இது எல்லாம் ராஜி நம் வாழ்வில் வந்ததால் தான்…. நம் நிலை மாற தொடங்கியுள்ளது…. என்று மனமாறா நம்பினாள்…. உறக்கம் அவள் விழிகளை தழுவியது,  உறங்கினாள்….. காலை விடிந்து விட்டது…. எழுந்தாள்…

அட !…. ஒன்னு சொல்ல மறந்துட்டேன்… பாருங்களேன்….

 
நம்ம  கதாநாயகிக்கு  கடவுள் பக்தி அதிகம்.. சுவாமி முன்னாள் போனாள்…. தன்னையே.. மறந்து விடுவாள்…..அவள் கேட்டு கடவுள் தராதது ஒன்னும் இல்லை  இது  வரை….. இனி  காலம்  தான்  பதில்  சொல்ல  வேண்டும்….
சரி! நம்ம ஹீரோ – வ பார்க்கலாம் வாங்க 
 
ராஜி -யின் நண்பர், டேய்   ரமேஷ்…. அந்த பொண்ணு திருச்சில இருந்து பேசுறான்னு  சொல்லற…. உண்மையா, பொய்யா  தெரில…. நீ  இப்படியே  பேசி பேசி  லூசா  ஆக  போற…  என்று   எச்சரித்தான்.
 
திவ்யாக்கு  மட்டும் தான்.. அவன் ராஜி… மற்ற எல்லோருக்கும் அவன் ரமேஷ்…. அவன்  பொய்  சொல்லல தப்ப நினைக்க வேண்டாம்…. அவங்க அக்கா பசங்க, ராஜி மாமா, ராஜி மாமானு கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு…. வீட்ல இருக்குறவங்களும்  அவனை  ராஜினு  தான்  கூப்பிடுவாங்க….
 
திவ்யா   :    உடனே யோசிக்க தொடங்கினாள்..
 
இந்த பக்கம் நாம ஹீரோயின்…. காலேஜ்-ல் இறுதி வருடம் என்பதால்….. சுற்றுலா செல்ல…. ஆசிரியர்கள் திட்டம் வகுத்து உள்ளனர்…. இதை…. மாணவிர்களிடம் பகிர்ந்தனர், எல்லா மாணவிகளும் போக எண்ணம் கொண்டனர்….
 
பியூன்   :  திவ்யாவின் வகுப்பு அறைக்கு, வந்து  மேடம்  உங்களை அழைக்கிறார்  என்றார்…  திவ்யாவுக்கு ஒன்றும்  புரியவில்லை, உடனே பவியும் – கூடச்சென்றாள்.
 
மேடம்    :    திவ்யா நீயா…? என்றார்.
 
திவ்யா    :   ஆமாம்  என்றாள்..
 
மேடம்   :   உன் பேருக்கு ஒரு கடிதம் வந்து உள்ளது, இது போல் இன்னொரு முறை கடிதம் வந்தாள்… உன் பெற்றோர்யிடம் முறையிடுவேன், என்று எச்சரித்து அனுப்பினார்.
 
திவ்யா    :   திவ்யா அழுது கொண்டே வகுப்புகு வந்தாள்.
 
பவி          :    அந்த கடிதத்தை வாங்கி கொண்டு வந்தாள்…..
 
பவி          :    யார் ராஜி – யா ? என்று கேட்டாள்….
 
திவ்யா  :   எதுவும் சொல்ல வில்லை… கடிதத்தை அவளிடம் இருந்து பிடுங்கி கொண்டு, அரை நாள் மட்டும், காலேஜ் அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு …. வீட்டுக்கு கிளம்பி விட்டாள்….. மொபைலை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்தால்.  வீட்டுக்கு போய் யாரிடமும் பேச வில்லை… அவள் அம்மா போட்டோவை பார்த்து அழுதாள்..
 
பாட்டி      :    ஏண்டி… இவளோ சீக்கிரம் வந்த,  திவ்யா  லீவு என்றாள்….
 
திவ்யா  :  தான் அழுவது பாட்டிகுத்  தெரியக்  கூடாது  என்பதால்.. கண்களை தொடைத்துக் கொண்டு உடம்புக்கு முடியல  என்றால்.. சரி படுத்துக்கோ என்றால்.. பாட்டி. இதுவரை தனியாக எங்கும் போனது இல்லை…. இன்று காலேஜ்-ல் இருந்து வீட்டுக்குத் தனியாகவே வந்தாள்…. அவளையும் அறியாமல்.
 
அருண்  :  காலேஜ் வாசலில் ரொம்ப நேரம் காத்துக் கொண்டிருந்தான் .. திவ்யாவை வீட்டுக்கு அழைத்து செல்ல…. போன் பண்ணாலும் சுவிட்ச் ஆஃப் என்று வந்தது… அப்போது பவி காலேஜ் விட்டு வீட்டுக்கு போக வெளியே வந்தாள்…. திவ்யாவின் மாமாவை பார்த்து… அண்ணா திவ்யா.. மதியமே வீட்டுக்கு  போயி  விட்டாள்…. என்று சொன்னாள்.
 
அருண்     :   நன்றி மா.. ஏன்? என்னாச்சு என்றான்….
 
பவி   :  உடம்பு முடிலனு சொன்னா …. நான் தான் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு பொய் விட்டுட்டு  வந்தேன்… என்று சமாளித்தாள்.
 
அருண்     :    சரி மா… நன்றி என்று சொல்லி வீட்டுக்கு போனான், வீட்டுக்கு போய் திவ்யாவை பார்த்தான், என்னாச்சு என்றான்… வா…. ஹாஸ்பிடல் போலாம்  என்று  கூப்பிட்டான்.
 
திவ்யா   :  மாத்திரை போட்டுருக்கேன்… நைட்  வரைக்கும் பார்க்கலாம்… என்றாள்.
 
அருண்   :  ஏன்  மொபைலை சுவிட்ச்  ஆஃப்  பண்ணி  வச்சி  இருக்க, என்றான்… நல்ல வேளை பவித்ராவை பார்த்தேன். அவங்க தான் சொன்னாங்க…. உன்னை வீட்டுக்கு  அழைத்து  வந்து,  விட்டுட்டு சென்றதாக…கூறினாங்க.
 
திவ்யா  : பவிக்கு நன்றி சொல்லணும்… என்று மனதுக்குள் நினைத்து கொண்டு..  இருங்க  மாமா  டீ   போடுறேன்  குடிச்சிட்டு போங்க… என்றாள்.
 
அருண்      :    சரி சீக்கிரம்…  மணி  ஆகி  விட்டது  என்றான்..
 
திவ்யா  :   இதோ 5 நிமிடம் என்றாள்… திவ்யாவின் மனதுக்குள்… ஆயிரம் கவலை… எதையும் வெளி காட்டிக்  கொள்ள வில்லை…. அவள் மாமா கிளம்பி விட்டான்.
 
திவ்யா   :  இதுவரை அந்த கடிதத்தை அவள் பிரிக்கவும்,  இல்லை…. படிக்கவும் இல்லை.. மாலை பவித்ரா… திவ்யா வீட்டுக்கு வந்தாள்…. உனக்கு என்னாச்சு… திவ்யா… நீ யாரிடமும் முன்பை போல் பேசுவது இல்லை… உனக்கு என்ன ஆனது.. யார் அது… ஏன் வீட்டுக்கு கடிதம் போடாமல்… காலேஜ்-க்கு  கடிதம் வந்தது  என்று  கேட்டாள்….
 
திவ்யா     :    திவ்யா நடந்த அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தால்….
 
பவி           :    சரி போயி அந்தக்  கடிதத்தை  எடுத்துட்டு  வா என்றாள்…
 
திவ்யா    :   திவ்யா எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்…
 
பவி       :    பிரித்தால்… அதனுள்… சில்வர் ரிங்,கை குட்டை,பேனா,சாவி கொத்து, உடன் கடிதமும் இருந்தது…. கடிதத்தை படிக்க வில்லை… திவ்யாவிடம் கொடுத்தாள், கடிதம் மட்டும் அனுப்பிருந்தால்  பிரச்சனை இல்லை, இவ்ளவு  பொருள் இருக்கவே.. மேடம் -க்கு  சந்தேகம்  வந்து பேசினார்கள்.  விடு  இதை நீயே பெரியதாக்க  வேண்டாம்…. என்று சொன்னாள்.. 
 
திவ்யா     :   ம்ம்ம்   என்று  தலை அசைத்தாள்..
 
பவி            :   ஒருவேளை   காதல்-ஓ  என்றாள்….
 
திவ்யா     :    உன்  புத்தி  உன்ன  விட்டு  போகுமா…. ச்சி….என்றாள்….
 
பவி    : ம்ம்ம்ம்  எத்தனை நாட்களுக்கு என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு… சரி திவ்யா… நான் கெளம்பறேன் மணி ஆயிடுச்சு…. நீ இதை எல்லாம் நினைத்து கொண்டு, Collage – க்கு,  வராமல்  இருக்காதா  என்று  சொல்லிவிட்டு   போனாள்….
 
(திவ்யா கையில் கடிதம்…. படித்தாலா …. இல்லையா…. பார்ப்போம் மறு வாரம்….)
 
                                                                                                   நிழல் தொடரும் ………..





மேலும்  படிக்க :


நிஜம் நிழல் ஆனது part 4 படிக்க 

Leave a Comment